आर एल श्रमजिबी
जिन्दगी, आशु, अनि खुशी—यी उतीन कुरा अचम्मका छन्, एकअर्कासँग गाँसिएका छन्, अनि कहिलेकाहीँ एकले अर्कोलाई परिभाषित गर्छन्।
जिन्दगी जिन्दगी भनेको एउटा यात्रा हो, जहाँ हरेक दिन नयाँ मोड, नयाँ चुनौती, अनि नयाँ आशा हुन्छ। जिन्दगीले हामीलाई कहिले आफ्ना सपना पूरा गर्न प्रेरित गर्छ भने कहिले ती सपनाहरूलाई भत्काइदिन्छ। हरेक पल, चाहे त्यो कठिन होस् या सरल, जिन्दगीले हामीलाई केही न केही सिकाइरहेकै हुन्छ। कहिलेकाहीं थाक्ने, चुक्ने, अनि भत्किनुपर्ने हुन्छ, तर फेरि सम्हालिने र अघि बढ्नुपर्ने पनि हुन्छ।
आशु
आशु दुःखको प्रतीक मात्र होइन, खुसी, माया, अनि आत्मीयता पनि हो। आशुले हाम्रो मनको गहिराईलाई उजागर गर्छ। मानिसहरूले प्रायः आशुलाई कमजोरीको रूपमा लिन्छन्, तर वास्तविकता त्यस्तो होइन। कहिलेकाहीं सबैभन्दा बलियो र साहसी मानिसको पनि मन भत्किन्छ, अनि ती आशुले नै उसको पीडा पोख्छ। आशुले मनको भारी हल्का बनाउँछ, अनि दुःखलाई शान्त पार्न मद्दत गर्छ।
खुशी
खुशी भनेको त्यो नाजुक अनुभूति हो, जसलाई हामी हरेक दिन खोजिरहेका हुन्छौं। कहिलेकाहीं खुशी साना-साना कुरामा भेटिन्छ—सकस भोगेपछि पाएको सानो सफलता, मनपर्ने साथीको मुस्कान, वा परिश्रमको फल। खुशीले जिन्दगीको कठिन यात्रामा अलिकति उज्यालो ल्याउँछ, हामीलाई बाँच्न प्रेरित गर्छ। खुशीलाई सधैं ठूलो उपलब्धिमा मात्रै होइन, कहिलेकाहीं साधारण कुरामा पनि भेटिन्छ।
अन्ततः, जिन्दगी भनेको आशु र खुशीको सम्मिश्रण हो। दुःख र खुशी नहुँदो हो त जिन्दगीको मोल पनि केही नहुने थियो। आशुमा पनि कुनै बेला सान्त्वना हुन्छ र खुशीमा पनि कहिलेकाहीं गहिराइ हुन्छ। जिन्दगीले हामीलाई आशु र खुशी दुवै दिन्छ, ताकि हामीले साँचो अर्थमा जीवनको स्वाद चाख्न सकौं।
जिन्दगी, आशु, अनि खुशी यी सबै मिलेर एउटा सुन्दर कथा बन्छ—जहाँ कहिलेकाहीं आँसुमा पनि मुस्कान भेटिन्छ, अनि खुशीमा पनि गहिरो भावना छ।
