सगुन पोखरेल
कहाँ जाँदै छु म,
यो धुलाम्मे बाटोले मसँग कहिल्यै सोध्दैन।
कुनै सारथी छैन,
न कुनै संकेत चिह्न,
तर मनभित्रको आशाले भन्छ—
"आगो बनेर जल्नु छ,
हावा बनेर बहनु छ।"
बिचको एउटा मोडमा,
जिन्दगीले आफ्नै परछाँया खिच्यो,
र प्रश्न गर्यो—
"के यो तिम्रो बाटो हो?"
अनि म मौन रहेँ,
जस्तो कि मौनताले नै उत्तर दिन सक्छ।
त्यहाँ मानिस थिए,
कहिले मुस्कानका साथ,
कहिले आँशुका कथा लिएर।
कतिले हात समाते,
कतिले हात छाडे।
तर ती सबै सम्झनाको बर्को बनेर
मेरो आत्मामा गाँसिए।
जीवन भनेको सधैं
सपना खोज्ने यात्रा मात्र होइन,
यो दुःखको घामले खसाल्ने पत्तिहरू पनि हो,
त्यो पत्तिहरूमा कुँदिएका
सम्झनाका नक्षत्रहरू पनि।
कतै नजिकै
गन्तव्यको संकेत गरिरहेको घण्टी सुनिन्छ,
तर म थाकेको छैन—
किनभने यो बाटोमा
हिँड्नु नै जिन्दगी हो।
