तिमीलाई भेट्न हामीले
कति पटक प्रयास गर्यौँ,
तर समय
फलामको पर्खालझैँ
हाम्रो बीचमा उभिइरह्यो।
हामी नजिकै थियौँ—
एउटै नदीका दुई किनाराजस्तै,
तर भेटिन सकेनौँ;
बीचबाट बग्ने धाराले
हामीलाई अलग गरिरह्यो।
तिमी सामुन्ने थियौ,
तर दूरी कुहिरोजस्तै फैलिँदै गयो,
र हामी
एकअर्कालाई हेर्दाहेर्दै पनि
छुन सकेनौँ।
अब तिमी टाढा छौ— काठमाडौँमा,
र म यहाँ;
तर दूरी भनेको के नै हो र?
बाटोहरूको लामो सास मात्रै हो,
जुन कुनै दिन अवश्य थामिन्छ।
केही छैन, रेल चल्न देऊ—
हामी पुग्नेछौँ,
जसरी तिर्खाएको बादल
अन्ततः समुद्रसम्म पुग्छ।
र जब पहिलोपटक भेट हुनेछ,
म तिम्रो निधार चुम्नेछु,
जसरी बिहानले
पहाडको टुप्पोलाई चुम्छ।
तिम्रा गालामा हात राख्नेछु,
जसरी हावाले
फूलहरूलाई सुम्सुम्याउँछ।
तिम्रा हात समातेर
तिमीलाई आफ्ना अँगालोमा भरिनेछु,
जसरी लामो भौंतारिएपछि
थाकेको यात्री
अन्ततः घर भेट्टाउँछ।
र त्यसबेला हामी बुझ्नेछौँ—
दूरी त बाटोहरूमा मात्र थियो,
मन त पहिल्यै
एक अर्काको नजिक धड्किरहेकै थियो;
भेट भनेको
ती धड्कनलाई
एउटै लयमा सुन्नु मात्र रहेछ।
— मिथिलेश ‘आदित्य'-
ठेगाना :
विराटनगर, नेपाल
