लाग्छ ,
सधै उस्तै हरियो बनिरहु
माटो माथि प्रोथ्रा बनेर उभिरहु
कसैको अनुरागमा नुहिरहन पाउ
कसैको प्रतिरोधमा लुकिरहन पाउ
आकाशले ठम्याउन नसक्ने
माटोले गर्व गर्न नसक्ने
हावाको बेगले पनि छुन नसक्ने
म एउटा सानो बिरुवा
जो सम्बोधनमा कहिल्यै
रूख बन्न सकिन
सधै नतमस्तक बनिरहे
तिम्रा अघि
झुकिरहे अनन्त समय सम्म
भूईको झार बनेर,
एउटा सानो प्रतिकारमा
अल्झिरहे म सधैं ,
तिम्रो न्यानो स्पर्शमा पनि
म मुर्झाउन तयार बने
र जोडिरहे हात सधैं
हरियो जल्लावती झार बनेर
यो साउन जस्तै ।
विमल वैद्य
